PatentStrzelecki.eu

Budowa broni i amunicji

Broń palna jest używana od setek lat. Rozwój wiedzy w zakresie inżynierii, materiałów i procesów produkcji nie pozostał bez wpływu na oferowaną w sprzedaży broń.

Setki producentów tworzą tysiące modeli w dziesiątkach kalibrów. Między modelami można zaobserwować znaczące różnie w szczegółach, choć producenci są zgodni, jeśli chodzi o podstawy.

Typy

Na podstawie sposobu działania broń dzieli się na samoczynną, samopowtarzalną, powtarzalną i jednostrzałową.

Podstawowe elementy

Typowy pistolet składa się (w uproszczeniu) z zamka z przyrządami celowniczymi, lufy z komorą nabojową, sprężyny oporopowrotnej, szkieletu z uchwytem, spustem i ewentualnymi zabezpieczeniami oraz magazynka, który wchodzi do uchwytu. Przykład budowy pistoletu. Od góry: zamek, lufa, sprężyna, szkielet ze spustem. Na zdjęciu nie ma magazynka.

Typowy rewolwer, choć wewnętrznie często bardziej skomplikowany od pistoletu, wygląda na prostszy. Większość elementów (lufa, przyrządy celownicze, spust, uchwyt) jest częścią szkieletu broni. Naboje są ładowane do bębenka, które pojemność waha się w zależności od kalibru i przeznaczenia broni. Przykładowy rewolwer.

Działanie

Najlepiej zobaczyć w ruchu: cykl strzału pistoletu Glock.

Po podłączeniu magazynka i przeładowaniu, nabój wchodzi do komoery nabojowej. Broń jest gotowa do strzału. Wyciskając spust, w pewnej chwili przekraczamy jego opór. Następuje zwolnienie iglicy, która uderza w spłonkę naboju. Spłonka zapala proch, który gwałtownie się spala, powodując rozprężenie gazów. Gazy dynamicznie podnoszą ciśnienie w komorze nabojowej, co wypycha pocisk przez lufę. Podczas wyrzutu pocisku, gwint w lufie nadaje mu ruch wirowy celem stabilizacji toru lotu i zwiększenia celności.

Jednocześnie, ciśnienie gazów działa też na zamek, który cofając się, wyrzuca łuskę z komory. Gdy zamek pokona całą drogę w tył i się zatrzyma, zostaje sprowadzony w przód sprężyną oporopowrotną. Po drodze zabiera kolejny nabój z magazynka i resetuje spust, pozwalając na oddanie kolejnego wystrzału.

Animacja działania rewolweru: cykl strzału rewolweru.

Schemat działania jest podobny, jednak po wystrzale w osi lufy pozostaje komora bębna z pustą łuską. Należy doprowadzić do obrotu bębna, tak aby w osi lufy był przygotowany do strzału nabój. Można to zrobić ręcznie odciągając kurek w rewolwerach typu SA, DA/SA lub wykona się to automatycznie, przy kolejnym naciśnięciu spustu w rewolwerach typu DA/SA, DAO.

Amunicja

W strzelectwie sportowym stosuje się amunicję bocznego zapłonu, centralnego zapłonu, czarno-prochową oraz do broni gładkolufowej. Amunicja czarno-prochowa może być scalona lub rozdzielnego ładowania. Broń palna czarnoprochowa rozdzielnego ładowania wyprodukowana do roku 1885 oraz repliki takiej broni są od roku 2004 dostępne w Polsce bez żadnego pozwolenia, czy rejestracji.

Kaliber broni oznacza najmniejszą średnicę przewodu lufy. Jest wyrażany w różnych jednostkach, w zależności od rodzaju broni i systemu miary: wagomiar (ilość kul, które można odlać z funta ołowiu), milimetr, cal.

Budowa amunicji: ilustracja poglądowa

Nabój składa się ze spłonki, ładunku prochu i pocisku. Wszystkie te elementy są ułożone w kolejności w łusce.

Przyrządy celownicze

Przyrządy celownicze mogą aktywnie wspomagać celowanie (optyczne, laserowe, noktowizyjne) lub dawać strzelcowi jedynie bazę do poprawnego oddania strzału, jak w przypadku przyrządów mechanicznych. Odpowiednie zgranie przyrządów celowniczych z momentem wyciśnięcia spustu jest kluczowe do udanego oddania strzału.

Na wszystkich obrazkach kolor czarny oznacza, że dany element jest widziany wyraźnie: na tym skupia się ostrość wzroku. Kolorem szarym oznaczono elementy, które są lekko rozmazane: z powodu niedoskonałości oka nie możemy skupić wzroku na wielu elementach na raz. Strzelając precyzyjnie zawsze patrzymy w pierwszej kolejności na muszkę.

Pistolet sportowy

Wizualna reprezentacja celowania z pistoletu sportowego.

Strzelając pistoletem sportowym celujemy pod czarne koło na środku tarczy. Zatem patrząc na typową tarczę TS/2, nasz punkt celowania powinien wypadać na szóstkę, będącą już na białym tle tarczy, poniżej czarnego koła.

Taki sposób celowania wynika z tego, że przyrządy celownicze są czarne. Ich zgrywanie na czarnym tle byłoby utrudnione, bo oku ciężej zobaczyć drobne skrzywienia ustawienia muszki wobec szczerbinki, jeśli wszystko się zlewa w jedną czerń. Mając kontrast białego tła, znacznie łatwiej zobaczyć, czy muszka stoi prosto w szczerbince, czy może się odchyliła o 1mm (który na 25m sprawi, że pocisk ominie cel o 15 cm).

Pistolet bojowy

Wizualna reprezentacja celowania z pistoletu bojowego.

Strzelając pistoletem bojowym powinniśmy celować w środek celu. Wiąże się to z tym, że tego typu strzelania mają w zamyśle przygotowywać do czegoś więcej niż osiągania powtarzalnych wyników punktowych: do szybkiej reakcji, przenoszenia ognia między celami i ciągłej świadomości, gdzie znajduje się "przeciwnik" i co robi. Pistolety bojowe (większość pistoletów centralnego zapłonu) są przestrzelane w cel na odległość 15m. Strzelanie z takiej broni pod czarne pole tarczy da kiepski wynik: pociski poleciałyby za nisko.

Pistolety bojowe często mają nieco inne przyrządy celownicze: z białymi kropkami, światłowodowe lub świecące w ciemnościach.

Karabin sportowy

Wizualna reprezentacja celowania z karabinu sportowego z zamkniętymi przyrządami celowniczymi.

Karabiny sportowe mają zwykle zamknięte przyrządy celownicze: zamiast szczerbinki jest przesłona z małą dziurką ("przeziernik" lub "diopter"), zamiast słupka muszki jest mucha tunelowa, z wkładem (insertem).

Wkłady muszki mają różną szerokość, w zależności od stopnia umiejętności strzelca. Im szerszy insert, tym więcej światła wpada między muszką, a tarczą i tym łatwiej odnaleźć tarczę. Z drugiej strony, za dużo miejsca utrudnia lepszym strzelcom szybkie wychwycenie błędów celowania. Doświadczeni strzelcy używają insertów o średnicy niewiele większej od średnicy tarczy Ksp widzianej z odległości 50m.

Strzelba gładkolufowa

Celowanie ze strzelby gładkolufowej przebiega po linii lufy. Szyna na lufie powinna tworzyć jedną płaszczyznę (czyli nie widać góry szyny, a jedynie jej krawędź przy baskili) z odznaczającą się powyżej szyny muchą. Po ustaleniu linii celowania wzrok przenosimy na przedpole, w kierunku spodziewanego rzutka

Celując ze strzelby jest istotne, aby nie zmieniać ustawienia twarzy wobec broni. Ruchy wykonujemy całym ciałem, od kolan do góry. Nie wolno odrywać policzka od kolby, ani podnosić głowy. W ten sposób utrzymamy ten sam sposób celowania i pociski będą przelatywały w linii wzroku.

Celowanie

W strzelaniach statycznych, tarczowych ostrość wzroku powinna być skupiona na muszce. Było to wyraźnie pokazane na wszystkich powyższych ilustracjach.

Muszka to wystający element na końcu lufy danej broni. Może być słupkowa w przypadku otwartych przyrządów celowniczych (pistolety sportowe) lub kołowa w przypadku zamkniętych przyrządów (karabiny).

Cel powinien być rozmazany, lekko rozmazana powinna być też szczerbinka (lub przeziernik w przypadku zamkniętych przyrządów). Podczas oddawania strzału należy skupić się na wyrównywaniu muchy w obu płaszczyznach wobec szczerbinki. Utrzymanie prawidłowego ułożenia przyrządów gwarantuje uzyskane powtarzalnego wyniku, który po odpowiedniej regulacji przyrządów pozwoli uzyskać odpowiednio wysoką ilość punktów.

W strzelaniu do rzutków wzrok należy skupić na rzutku. Ustalamy linię celowania przed pojawieniem się rzutka i utrzymujemy ją pozycją ciała, nie zmieniając ułożenia głowy i górnej części tułowia wobec broni.

Na górę ↑

 

Projekt i wykonanie Braterstwo.eu